www.archive-pl.com » PL » P » PTKARDIO.PL

Total: 1225

Choose link from "Titles, links and description words view":

Or switch to "Titles and links view".
  • Przebieg naturalny zaawansowanej stenozy aortalnej
    w razie wystąpienia objawów Niektórzy chorzy bez objawów mogą jednak odnieść większe korzyści z wcześniejszej operacji Za wcześniejszą interwencją przemawia m in wyższe ryzyko operacyjne u pacjentów z objawami brak typowych objawów we wczesnym okresie ryzyko chociaż niskie nagłego zgonu i nieodwracalne stopniowe uszkadzanie miokardium Z drugiej strony konieczne jest uwzględnienie ryzyka wynikającego z zabiegu operacyjnego a także powikłań i ograniczeń związanych ze sztuczną zastawką Z piśmiennictwa wynika że ciężka stenoza aortalna ze zwapnieniami w obrębie zastawki w połączeniu z szybką progresją wady ocenianą na podstawie parametrów hemodynamicznych skutecznie identyfikuje osoby z dużym ryzykiem u których wskazana może być wcześniejsza wymiana zastawki W obowiązujących obecnie zaleceniach nie ma jednak jednoznacznych wskazań co do zabiegu operacyjnego W wytycznych europejskich nie zaleca się kwalifikacji do wymiany zastawki chorych bez objawów podczas gdy w zaleceniach amerykańskich chorzy z bardzo ciasną stenozą aortalną maks prędkość przepływu 5 m s powierzchnia ujścia aortalnego 5 5 m s Chorzy z tej podgrupy częściej także podawali bardziej zaawansowane objawy niewydolności serca 52 w klasie III lub IV wg NYHA w porównaniu z podgrupą z maksymalną prędkością przepływu 5 5 5 m s w której odsetek ten wynosił 27 p 0 03 Natomiast ani powierzchnia ujścia ani indeks powierzchni ujścia aortalnego nie były istotnym czynnikiem prognostycznym Również zwapnienia zastawki nie wpływały na ryzyko wystąpienia punktu końcowego Z innych obciążeń nie stwierdzono istotnej roli nadciśnienia tętniczego choroby wieńcowej ani wieku lecz jedynie cukrzycy ryzyko wyższe o 84 na podstawie analizy wielu zmiennych i hipercholesterolemii ryzyko wyższe o 68 na podstawie analizy wielu zmiennych Zdaniem autorów najsilniejsze dane przemawiają za wcześniejszą kwalifikacją do operacji w grupie pacjentów z maksymalną prędkością przepływu 5 5 m s przy czym ryzyko powikłań jest duże już w grupie z wartościami 5 m s Brak związku pomiędzy powierzchnią ujścia aortalnego a punktami końcowymi wynika najprawdopodobniej
    http://www.ptkardio.pl/Przebieg_naturalny_zaawansowanej_stenozy_aortalnej-165 (2012-09-05)


  • Badanie BARI 2D – jaką metodą przeprowadzać rewaskularyzację u pacjentów z cukrzycą typu 2 i stabilną chorobą wieńcową?
    zawałów serca względem ramienia jedynie farmakoterapii 10 vs 17 6 p 0 003 Korzyść odległa z wyboru CABG pozostawała istotna również po wykluczeniu zawałów związanych z operacją Z kolei w ramieniu PCI nie stwierdzono istotnej różnicy w zakresie śmiertelności z przyczyn sercowo naczyniowych i częstości występowania zawałów serca w porównaniu z pacjentami otrzymującymi intensywną farmakoterapię W obserwacji 5 letniej zawał serca wystąpił podobnie często w grupie PCI 12 3 i w grupie intensywnej farmakoterapii 12 6 p 0 42 Po wykluczeniu zawałów serca związanych z procedurą PCI różnica nadal pozostawała nieistotna W badaniu wykazano także że w aspekcie rokowania odległego ryzyko związane z procedurą CABG nie redukowało korzyści z wyboru tej techniki względem PCI Ryzyko zdarzeń niepożądanych w grupie CABG było większe w okresie do 6 miesięcy a następnie istotnie malało Tego zjawiska nie odnotowano w ramieniu PCI gdzie ryzyko wystąpienia złożonych punktów końcowych nie zmieniało się w czasie i pozostawało wyższe od ryzyka w grupie CABG W kontekście tych danych badacze przeprowadzili bardzo istotną analizę wpływu wystąpienia zawału serca na rokowanie odległe W całej populacji badania BARI 2D ryzyko zgonu było 5 2 razy większe u pacjentów u których wystąpił zawał serca względem grupy w której nie obserwowano zawału W populacji pacjentów bez zawału serca 3 letnia śmiertelność wyniosła tylko 2 4 Z kolei ryzyko zgonu związanego z zawałem wyniosło 12 9 Ponad 9 zawałów w populacji osób z cukrzycą było niemych W podgrupie pacjentów u których wystąpił zawał nie stwierdzono istotnej statystycznie różnicy w zakresie odległej śmiertelności całkowitej między ramieniem rewaskularyzacji i leczenia farmakologicznego Z kolei w analizie śmiertelności z przyczyn sercowo naczyniowych wykazano że w ramieniu rewaskularyzacji wystąpienie zawału serca wiązało się z mniejszym ryzykiem zgonu niż w ramieniu farmakoterapii Odwrotną relację obserwowano w populacji pacjentów u których nie wystąpił zawał gdzie ryzyko zgonu z przyczyn sercowo naczyniowych było mniejsze w ramieniu intensywnej farmakoterapii W podgrupie pacjentów leczonych PCI wystąpienie zawału serca wiązało się z mniejszym ryzykiem zgonu w porównaniu z populacją pacjentów leczonych zachowawczo Z kolei w grupie pacjentów poddanych CABG ryzyko zgonu związanego z zawałem było identyczne jak w grupie pacjentów leczonych farmakologicznie Jak podano wcześniej pacjenci kierowani do PCI mieli istotnie mniej zmian miażdżycowych w tętnicach wieńcowych w porównaniu z populacją CABG Liczba tych zmian okazała się istotnym czynnikiem predykcyjnym wystąpienia zawału serca w grupie PCI ale nie w grupie CABG W dyskusji autorzy podkreślają że badanie BARI 2D nie wykazało istotnych różnic w całkowitej śmiertelności oraz częstości występowania złożonego punktu końcowego śmiertelność całkowita zawał serca udar u pacjentów ze stabilną chorobą wieńcową i cukrzycą typu 2 w zależności od wybranej strategii leczenia intensywna farmakoterapia vs wczesna rewaskularyzacja Badacze podkreślają że sukces optymalnej farmakoterapii zależy także od założonego protokołu częstych wizyt pacjentów rygorystycznej kontroli czynników ryzyka miażdżycy i agresywnej farmakoterapii Potwierdzono że w grupie pacjentów leczonych CABG występuje mniej zawałów serca w porównaniu z populacją poddaną intensywnej farmakoterapii Warto podkreślić że najlepsze wyniki w zakresie redukcji ryzyka wystąpienia dużego zdarzenia sercowo naczyniowego osiągnięto w grupie chorych zakwalifikowanych do CABG i leczenia doustnymi lekami hipoglikemizującymi
    http://www.ptkardio.pl/Badanie_BARI_2D_jaka_metoda_przeprowadzac_rewaskularyzacje_u_pacjentow_z_cukrzyca_typu_2_i_stabilna_choroba_wiencowa_-166 (2012-09-05)

  • Doniesienia naukowe
    randomizacją porównujące dwie strategie leczenia cukrzycy typu 2 i dwie strategie leczenia choroby wieńcowej Dodane 06 07 2009 Skuteczność i bezpieczeństwo leczenia ezetymibem w połączeniu z simwastatyną w porównaniu z leczeniem atorwastatyną u chorych z hipercholesterolemią oraz zespołem metabolicznym z badania VYMET Dodane 06 07 2009 Częstość występowania i znaczenie prognostyczne pozawałowego zapalenia osierdzia u osób leczonych pierwotną przezskórną angioplastyką Dodane 06 07 2009 Wpływ przewlekłego leczenia beta adrenolitykami oraz inhibitorami konwertazy angiotensyny na śmiertelność w populacji pacjentów z chorobą wieńcową i dysfunkcją lewej komory Dodane 06 07 2009 Częstość występowania oraz przyczyny powikłań śmiertelnych przezcewnikowej ablacji migotania przedsionków Dodane 29 06 2009 Co wynika z badania metodą 64 rzędowej tomografii komputerowej u osób z podejrzeniem choroby wieńcowej Dodane 25 06 2009 Zapadalność i znaczenie prognostyczne trombocytopenii w ostrych zespołach wieńcowych Dodane 22 06 2009 Porównanie riwaroksabanu i enoksaparyny w profilaktyce przeciwzakrzepowej po artroplastyce stawu kolanowego Dodane 08 06 2009 Skutki przedoperacyjnego stosowania klopidogrelu u chorych z ostrym zespołem wieńcowym podawanych CABG na podstawie badania ACUITY Dodane 08 06 2009 Analiza związków czasowych między incydentami niedokrwienia a podwójną terapią przeciwpłytkową u chorych ze zwężeniem niezabezpieczonego pnia lewej tętnicy wieńcowej leczonych przezskórną angioplastyk Dodane 19 05 2009 Chirurgiczna rekonstrukcja lewej komory nie przynosi dodatkowych korzyści u osób z obniżoną frakcją wyrzutową poddanych operacji pomostowania aortalno wieńcowego pierwsze wyniki badania STICH Dodane 13 05 2009 Rosuwastatyna zmniejsza częstość występowania objawowej żylnej choroby zakrzepowo zatorowej Dodane 11 05 2009 Czas trwania zespołu QRS a rokowanie u chorych z zaostrzeniem niewydolności serca Dodane 09 05 2009 Infekcyjne zapalenie wsierdzia u osób starszych wyniki międzynarodowego badania kohortowego International Collaboration on Endocarditis Prospective Cohort Study Dodane 09 05 2009 Kardiowertery defibrylatory w praktyce klinicznej obserwacje rejestrowe Dodane 09 05 2009 Rosuwastatyna i zdarzenia sercowo naczyniowe u chorych poddawanych przewlekłej hemodializoterapii Dodane 06 05 2009 Inhibitory ACAT
    http://www.ptkardio.pl/Doniesienia_naukowe-26/?p=41 (2012-09-05)

  • Porównanie manifestacji klinicznych, rokowania i wyników leczenia pacjentów z mutacjami TGFBR2 i FBN1 chorych na zespół Marfana i schorzenia pokrewne
    marfanoidalnym wyglądem wadami czaszkowo twarzowymi i dużym odsetkiem powikłań w okresie ciąży Badaniem objęto trzy grupy pacjentów z genotypem zawierającym mutacje TGFBR2 n 71 pacjentów z mutacjami w zakresie FBN1 n 243 oraz grupę kontrolną dostosowaną pod względem płci i wieku składającą się z krewnych I stopnia pacjentów z mutacjami TGFBR2 niebędących nosicielami żadnej mutacji n 50 Chcąc uniknąć niedoszacowania zdarzeń krytycznych w poszczególnych rodzinach na potrzeby analiz prognostycznych stworzono dodatkowo dwie kohorty w których do grup pacjentów ze zdiagnozowanymi mutacjami TGFBR2 i FBN1 dołączono również członków ich rodzin 1 którzy byli obligatoryjnymi nosicielami genu 2 poddanych operacjom aorty 3 u których doszło do rozwarstwienia aorty 4 krewnych nagle zmarłych Kohorta TGFBR2 składała się z 93 pacjentów a kohorta FBN1 z 336 Wszystkich badanych poddano złożonej ocenie klinicznej obejmującej badania w kierunku występowania kryteriów rozpoznania zespołu Marfana kryteria Ghent oraz kryteriów zespołu Loeysa Dietza na którą składało się m in badanie przedmiotowe echokardiograficzne okulistyczne z badaniem w tzw lampie szczelinowej Częstość występowania rozszerzenia aorty w obrębie zatoki Valsalvy była taka sama w grupach TGFBR2 i FBN1 i wynosiła 78 vs 79 p 1 0 Wielkość średnicy aorty na tym poziomie była bardzo zróżnicowana jednak znamiennie statystycznie wyższa w obydwu grupach niż w grupie kontrolnej TGFBR2 vs grupa kontrolna 44 10 vs 32 2 3 4 p Opisywana praca jest największą do tej pory próbą scharakteryzowania chorych z mutacjami TGFBR2 Poza porównywalną częstością zajęcia aorty osoby dotknięte tą mutacją w porównaniu z pacjentami z mutacjami FBN1 rzadziej miały marfanoidalne cechy fenotypowe Charakteryzowały się one dużą różnorodnością zarówno pomiędzy rodzinami jak i wśród członków tej samej rodziny od poważnych zmian wykrywanych okołoporodowo do niewielkiego poszerzenia aorty obserwowanego u osób w starszym wieku Najczęściej zmiany miały charakter łagodnego fenotypu zespołu Marfana z wyłączeniem nadmiernego wzrostu Duża różnorodność fenotypowa skłania do przypisywania większej wagi
    http://www.ptkardio.pl/Porownanie_manifestacji_klinicznych_rokowania_i_wynikow_leczenia_pacjentow_z_mutacjami_TGFBR2_i_FBN1_chorych_na_zespol_Marfana_i_schorzenia_pokrewne-167 (2012-09-05)

  • Sprawność układu krążenia wpływa na zdolności poznawcze ludzi młodych
    układu krążenia a całkowitą inteligencją b 0 168 95 CI 0 166 0 171 R2 0 163 n 948 078 zdolnością logicznego myślenia b 0 176 95 CI 0 174 0 178 R2 0 142 F 24 033 n 899 474 a także umiejętnościami werbalnymi b 0 133 95 CI 0 131 0 135 R2 0 148 F 15 632 n 898 667 oraz percepcją i postrzeganiem przestrzennym b 0 114 95 CI 0 112 0 116 R2 0 089 F 9 666 n 898 668 i predyspozycjami technicznymi b 0 113 95 CI 0 111 0 115 R2 0 100 F 9 809 n 888 021 Aby określić czy sprawność układu krążenia jest w jakiś szczególny sposób związana z konkretnymi umiejętnościami tworzono kolejne dostosowywane modele jednak otrzymane wyniki nie miały wielkiego znaczenia dla wykazania powiązania wartości b oraz R2 były identyczne w zakresie do 0 001 Można jednak zaryzykować stwierdzenie że wydolność aerobowa wydaje się najmocniej związana z inteligencją logiczną i werbalną Kolejnym poruszanym zagadnieniem jest występowanie związków między sprawnością krążeniową a inteligencją wśród braci oraz bliźniąt Aby ocenić potencjalny wpływ czynników rodzinnych i genetycznych przeprowadzono analizę regresji pomiędzy braćmi zarówno dizygotycznymi DZ jak i monozygotycznymi MZ Uzyskane przez braci punkty były traktowane jako kowariancje Gdyby poszukiwany przez autorów związek był całkowicie wytłumaczalny za pomocą czynników genetycznych i wychowawczych to powinien on maleć lub zostać całkowicie zniesiony pomiędzy braćmi monozygotycznymi Zależność ta pozostawała jednak silna jak wskazywała wartość b nawet pomiędzy monozygotycznymi bliźniętami co sugeruje że zależność między sprawnością układu sercowo naczyniowego a inteligencją i procesami poznawczymi w przeważającej mierze jest zdeterminowana przez czynniki środowiskowe Nie zmienia to jednak faktu że wpływy genetyczne pozostają istotnym czynnikiem Korelujące współczynniki dla pięciu wskaźników inteligencji były zbliżone do siebie pomiędzy braćmi r 0 32 0 48 bliźniętami DZ r 0 33 0 52 ale współczynniki wydolności krążeniowej u braci były różne r 0 26 tak jak u rodzeństwa DZ r 0 39 Co ciekawe u bliźniąt MZ zarówno współczynnik wydolności krążeniowej jak i inteligencji były zbliżone do siebie odpowiednio r 0 67 i 0 61 0 80 Zdolność dziedziczna sprawności układu sercowo naczyniowego wynosiła 56 wspólny czynnik środowiskowy tłumaczył 11 a różny czynnik środowiskowy 33 wariancji Zdolności dziedziczne procesów poznawczych oscylowały w granicach 52 56 wspólny czynnik środowiskowy 5 24 a różny czynnik środowiskowy 20 39 Porównano również wpływ czynników genetycznych i środowiskowych pomiędzy parami MZ i DZ Autorzy badania rozważali także kwestie przewidywania zdolności poznawczych na podstawie zmian w wydolności krążeniowej Chodziło o zbadanie czy u młodych mężczyzn u których pomiędzy 15 a 18 rokiem życia nastąpiła poprawa wydolności poziom inteligencji będzie znacząco wyższy niż u tych u których stan układu krążenia się pogorszył Współczynnik regresji dla sprawności układu krążenia w wieku lat 18 i uzyskanych stopni w wieku lat 15 wynosił 0 638 95 CI 0 633 0 643 R2 0 16 Następnie zdolności poznawcze były porównywane w ramach grup o wysokiej średniej i niskiej wydolności układu krążenia interpretowanych jako podwyższone np średnie odchylenie od linii regresji wynosiło 2 5
    http://www.ptkardio.pl/Sprawnosc_ukladu_krazenia_wplywa_na_zdolnosci_poznawcze_ludzi_mlodych-169 (2012-09-05)

  • Ryzyko powikłań krwotocznych wynikające ze stosowania różnych wariantów skojarzonego leczenia kwasem acetylosalicylowym, klopidogrelem i doustnym antykoagulantem chorych po zawale serca
    uznawano że leki były stosowane jeśli zostały zapisane w ciągu 90 dni od wypisu a dla statyn w ciągu 180 dni Kwalifikacja pacjentów do odpowiednich grup leczenia przeciwpłytkowego i przeciwzakrzepowego odbywała się na podstawie deklaracji pacjenta dotyczącej leczenia zalecanego podczas wypisu Chorych kwalifikowano do grup monoterpaii ASA klopidogrelem lub DAK oraz politerapii ASA i klopidogrel ASA i DAK klopidogrel i DAK oraz potrójnej ASA klopidogrel i DAK Obecność chorób towarzyszących stwierdzano na podstawie diagnoz wypisowych w ciągu roku poprzedzającego przyjęcie do szpitala Ze względu na małą czułość rejestru w zakresie niewydolności serca za wyznacznik niewydolności przyjęto stosowanie diuretyków pętlowych z kolei pacjenci zgłaszający przyjmowanie leków przeciwcukrzycowych byli zaliczani do grupy ze współistniejącą cukrzycą w obu przypadkach wykorzystywano rejestr leków wydawanych na receptę Za obecność przezskórnej interwencji wieńcowej PCI uznawano wykonanie tej procedury w ciągu 30 dni od wypisu ze szpitala Obecność krwawienia kwalifikowano jako przyjęcie do szpitala z powodu krwawienia w okresie do 5 lat od pierwszego zawału Punkt końcowy w postaci krwawienia był osiągany w momencie przyjęcia do szpitala z powodu krwawienia lub zgonu z powodu krwawienia Dodatkowo analizowano wpływ poważnych krwawień na ryzyko ponownego zawału i zgonu Zidentyfikowano 40 812 pacjentów którzy zostali przyjęci z powodu pierwszego zawału i deklarowali leczenie ASA klopidogrelem lub DAK w ciągu 90 dni od wypisu ze szpitala W grupie tej mężczyźni stanowili 63 średni wiek 65 3 roku kobiety 27 średni wiek 72 6 roku Wśród chorób towarzyszących w grupie badanej występowały choroby naczyń mózgowych 5 cukrzyca z powikłaniami 5 arytmie 10 ostra niewydolność nerek 1 przewlekła niewydolność nerek 2 choroba nowotworowa 2 wstrząs kardiogenny 1 obrzęk płuc 1 wywiad wcześniejszego krwawienia 5 u 37 osób wykonano PCI Wśród leków dodatkowych wymieniano beta blokery 81 inhibitory konwertazy angiotensyny i antagonistów receptora angiotensyny 48 statyny 68 diuretyki pętlowe 38 leki przeciwcukrzycowe 12 niesteroidowe leki przeciwzapalne 10 inhibitory pompy protonowej 19 Podczas obserwacji trwającej średnio 476 5 dnia SD 142 0 1852 4 5 pacjentów zostało przyjętych do szpitala z powodu krwawienia w tym 115 przypadków krwawienia zakończyło się zgonem Większość krwawień niezakończonych zgonem to krwawienia z przewodu pokarmowego za większość zgonów zaś odpowiadały krwawienia związane z obecnością tętniaków rzekomych po koronarografii i PCI Najrzadziej krwawienia występowały w grupie monoterapii ASA u 2 6 pacjentów rocznie przy monoterapii klopidogrelem odsetek ten wynosił 4 6 przy monoterapii DAK 4 3 w przypadku terapii podwójnej ASA i klopidogrel 3 7 ASA i DAK 5 1 a najwyższy był w grupie terapii klopidogrelem i DAK 12 3 oraz w grupie terapii potrójnej ASA klopidogrel i DAK 12 rocznie Analiza statystyczna z wykorzystaniem modelu Coksa złożonego punktu w postaci poważnych krwawień wykazała że w porównaniu z monoterapią ASA wszystkie połączenia leków przeciwzakrzepowych i przeciwpłytkowych były związane ze zwiększonym ryzykiem krwawienia Wzrost ryzyka był proporcjonalny do ilości użytych leków Terapia klopidogrelem i DAK HR 3 52 2 42 5 11 była związana jedynie z niewielką redukcją ryzyka w porównaniu z terapią 3 lekami HR 4 05 3 08 5 33 Podobne wartości ryzyka i ryzyka względnego HR osiągano w
    http://www.ptkardio.pl/Ryzyko_powiklan_krwotocznych_wynikajace_ze_stosowania_roznych_wariantow_skojarzonego_leczenia_kwasem_acetylosalicylowym_klopidogrelem_i_doustnym_antykoagulantem_chorych_po_zawale_serca-170 (2012-09-05)

  • Kiłowe zapalenie aorty – choroba, która wciąż istnieje
    niezwiązana z chorobami układu sercowo naczyniowego u 38 42 a u 7 8 chorych była nieznana Badania serologiczne w kierunku kiły VDRL lub FTA były dodatnie u 70 osób u których ich wyniki były znane Obraz zmian w badaniu histopatologicznym i morfologicznym był podobny u chorych z dodatnimi wynikami i u chorych z wynikiem ujemnym lub u których badania serologicznego nie wykonano U wszystkich chorych stwierdzono rozległe zajęcie przez proces kiłowy nadopuszkowej części aorty wstępującej U 4 chorych zmiany objęły również zatoki Valsalvy Łuk aorty był zajęty w 49 91 z 54 dostępnych preparatów piersiowy odcinek aorty zstępującej w 47 90 z 52 W aorcie brzusznej w dostępnych preparatach nie stwierdzono zmian wtórnych do kiły Uszkodzenie aorty piersiowej przez kiłę spowodowało u części chorych powstanie tętniaków wrzecionowatych U niektórych były obecne dodatkowo jeden lub kilka tętniaków workowatych w odcinku poszerzonej aorty Zmiany histologiczne obejmowały pogrubienie ściany aorty w wyniku włóknienia przydanki i włóknienia z ogniskami zwapnień błony wewnętrznej W przydance wokół vasa vasorum stwierdzano nacieki limfocytarne i plazmocytowe a same naczynia odżywcze były zwężone W błonie środkowej obserwowano uszkodzenie włókien elastyny i zastąpienie ich oraz komórek mięśniówki przez bliznowatą tkankę włóknistą U 46 chorych w 65 dostępnych badań stwierdzono zwężenie co najmniej jednej tętnicy wieńcowej 75 zmiany miażdżycowe niezwiązane z kiłą u 13 chorych w 15 dostępnych badań stwierdzono zwężenie ujścia prawej tętnicy wieńcowej a u 2 2 zwężenie pnia lewej tętnicy wieńcowej Blizna pozawałowa była obecna u 28 chorych w 31 dostępnych badań cechy ostrego zawału serca u 5 chorych 6 a u jednego chorego stwierdzono zarówno bliznę po przebytym zawale jak i świeżą martwicę mięśnia serca W opinii autorów wyniki przedstawianej pracy są zgodne z wcześniejszymi spostrzeżeniami dotyczącymi kiły układu sercowo naczyniowego Zmiany są ograniczone przede wszystkim do uszkodzenia aorty piersiowej oraz sporadycznie odchodzących od niej dużych tętnic
    http://www.ptkardio.pl/Kilowe_zapalenie_aorty_choroba_ktora_wciaz_istnieje-171 (2012-09-05)

  • Przydatność i bezpieczeństwo terapii komórkami macierzystymi u pacjentów po ostrym zawale serca
    z eskalacją dawki Do badania włączono 60 pacjentów z 10 ośrodków Pacjenci przebyli pierwszy zawał serca STEMI lub NSTEMI 1 10 dni przed randomizacją Wykluczono chorych u których jedyną możliwością rewaskularyzacji była operacja pomostowania aortalno wieńcowego lub u których lekarz prowadzący przewidywał ponowną rewaskularyzację w ciągu 6 miesięcy Wykluczono również pacjentów z wadą zastawkową lub groźną dla życia arytmią Bezpieczeństwo i skuteczność oceniano podczas wizyt po 1 2 3 oraz 6 miesiącu od zawału serca Wszyscy pacjenci otrzymali pojedynczy zastrzyk z alogenicznymi komórkami macierzystymi bądź placebo Pacjentów przypadkowo przydzielono do grupy leczonych hMSC i placebo w stosunku 2 1 39 pacjentów otrzymało hMSC 21 pacjentów placebo Badane grupy nie różniły się istotnie statystycznie pod względem danych demograficznych oraz klinicznych W grupie osób leczonych hMSC wyróżniono 3 podgrupy które otrzymały odpowiednio 0 5 1 6 lub 5 0 106 hMSC kg masy ciała Komórki pochodziły z aspiratu szpiku kostnego od niespokrewnionego dawcy Fenotyp tychże komórek wyglądał następująco CD105 CD166 CD45 W czasie obserwacji odnotowano 313 niekorzystnych zdarzeń Nie było żadnego trendu który sugerowałby większą liczbę niekorzystnych zdarzeń w grupie pacjentów leczonych hMSC Nie zauważono istotnych różnic w niekorzystnych zdarzeniach w 3 podgrupach leczonych różnymi dawkami komórek macierzystych Żaden pacjent nie umarł w czasie badania oraz nie został z niego wykluczony z powodu niekorzystnego zdarzenia Arytmie występowały przeszło 4 krotnie częściej u pacjentów otrzymujących placebo 36 8 w porównaniu z pacjentami otrzymującymi hMSC 8 8 p 0 025 Częstoskurcz komorowy wystąpił jedynie u jednego 2 9 pacjenta leczonego hMSC a w grupie otrzymującej placebo u 6 26 3 pacjentów p 0 018 Co więcej pacjenci leczeni komórkami macierzystymi mieli mniej przedwczesnych pobudzeń komorowych po 10 dniu hospitalizacji 10 hMSC vs 24 placebo p 0 001 W badaniu echokardiograficznym pacjenci z grupy hMSC osiągnęli większy wzrost frakcji wyrzutowej o 5 9 1 8 w ciągu 3 miesięcy w porównaniu z 4 4 1 8 wzrostu w grupie placebo Podobnie jak w obserwacji 6 miesięcznej różnica ta była nieistotna statystycznie Badanie metodą rezonansu magnetycznego MRI wykonano u 34 pacjentów 20 hMSC i 14 placebo Ujawniło ono istotny statystycznie wzrost frakcji wyrzutowej o 5 2 1 9 w obserwacji 12 miesięcznej w grupie hMSC i brak takiego trendu w grupie placebo Co więcej u pacjentów leczonych hMSC zaobserwowano korzystną przebudowę lewej komory podczas gdy w grupie placebo na odwrót wykazano powiększenie lewej komory Prawdopodobnie z powodu niewielkiej liczebności grupy różnice te były nieistotne statystycznie Zaobserwowano istotną statystycznie różnicę p 0 01 w FEV1 mierzoną 10 dnia od zawału na korzyść grupy hMSC Co więcej 16 procentowy wzrost FEV1 w grupie hMSC 6 miesięcy po wstrzyknięciu komórek macierzystych był istotny statystycznie w porównaniu z wartościami wyjściowymi W dyskusji autorzy poruszają wiele problemów dotyczących stosowania komórek macierzystych w leczeniu zawału serca Zwracają uwagę że nie ma nadal pełnego konsensusu środowiska medycznego co do stosowania tego typu leczenia jednakże wiele badań wskazuje na niewielki lecz istotny statystycznie wzrost frakcji wyrzutowej u pacjentów leczonych komórkami macierzystymi Wyniki badania REPAIR AMI sugerują że stosowanie komórek macierzystych polepsza frakcję wyrzutową oraz
    http://www.ptkardio.pl/Przydatnosc_i_bezpieczenstwo_terapii_komorkami_macierzystymi_u_pacjentow_po_ostrym_zawale_serca-172 (2012-09-05)