www.archive-pl.com » PL » P » PTKARDIO.PL

Total: 1225

Choose link from "Titles, links and description words view":

Or switch to "Titles and links view".
  • Nieinwazyjna wentylacja u chorych z ostrym kardiogennym obrzękiem płuc. Czy jest korzystna?
    zajmowały się oceną umieralności wewnątrzszpitalnej z dowolnej przyczyny oceną konieczności intubacji chorych i występowaniem zawału serca rozpoznawanego dopiero po przyjęciu do szpitala Grupę badaną stanowili pacjenci po 18 roku życia z ACPE u których stosowano NIV Ostatecznie metaanalizie poddano dane z 31 badań obejmujących 2887 osób Wiek chorych wynosił 51 92 lat 49 6 grupy badanej stanowiły kobiety W 10 badaniach porównywano CPAP ze standardowym leczeniem w 5 BIPAP ze standardowym leczeniem a w 3 CPAP BIPAP i leczenie standardowe W przypadku użycia CPAP ciśnienie wynosiło 25 20 cmH2O W przypadku BIPAP ciśnienie w czasie wdechu wynosiło 8 20 cmH2O a w wydechu 3 10 cmH2O Przeanalizowanie danych badań porównujących NIV z użyciem CPAP z terapią standardową wykazało że użycie CPAP zmniejszyło wewnątrzszpitalną umieralność RR 0 64 95 CI 0 44 0 92 oraz konieczność intubacji RR 0 44 95 CI 0 32 0 60 ale nie wpłynęło na występowanie zawału serca RR 1 07 95 CI 0 84 1 37 Przeanalizowanie danych badań porównujących NIV z użyciem BIPAP z terapią standardową wykazało że użycie BIPAP nie wpłynęło na zmniejszenie wewnątrzszpitalnej umieralności RR 0 82 95 CI 0 58 1 15 ani na występowanie zawału serca RR 1 09 95 CI 0 87 1 37 ale zmniejszyło konieczność intubacji RR 0 5 95 CI 0 33 0 86 Na podstawie analizy danych badań porównujących 3 strategie postępowania NIV z użyciem CPAP NIV z użyciem BIPAP i leczenie standardowe okazało się że obie metody NIV wiązały się z podobną umieralnością wewnątrzszpitalną chorych koniecznością intubacji oraz częstością występowania zawału serca Zastosowanie NIV z użyciem CPAP wiązało się ze zmniejszeniem umieralności wewnątrzszpitalnej podgrupy chorych z ostrym obrzękiem płuc wywołanym zawałem serca lub niedokrwieniem mięśnia sercowego Ponadto okazało się że tylko wyniki badania 3CPO były niespójne z pozostałymi Jest to jednak największe liczba chorych
    http://www.ptkardio.pl/Nieinwazyjna_wentylacja_u_chorych_z_ostrym_kardiogennym_obrzekiem_pluc_Czy_jest_korzystna_-840 (2012-09-05)


  • Znaczenie czasu oczekiwania na PCI u pacjentów z ostrym zespołem wieńcowym bez uniesienia ST: analiza badania ACUITY
    Do badania włączono pacjentów po 18 roku życia z objawami NSTE ACS w ciągu poprzedzających 24 h jeśli prezentowali przynajmniej 1 z czynników w skali ryzyka związanego z niestabilną choroba wieńcową TIMI Risk Score for Unstable Angina TIMI Risk Score Pacjenci zakwalifikowani do grupy przyjmującej inhibitor glikoproteiny IIb IIIa zostali ponownie losowo przydzieleni do grup w której przyjmowano lek natychmiast po randomizacji lub tylko w czasie PCI Koronarografię wykonano w ciągu 72 h od przyjęcia u wszystkich pacjentów W badaniu ACUITY wzięło udział łącznie 13 819 osób z czego w przytaczanej analizie uwzględniono dane pochodzące od 7 749 pacjentów u których znany był dokładny czas przeprowadzenia procedury Zdefiniowano następujące 3 główne punkty końcowe analizy 1 złożone niedokrwienie zgon niezależnie od przyczyny zawał serca nieplanowana ponowna rewaskularyzacja z powodu niedokrwienia 2 poważne krwawienie niezwiązane z CABG 3 niekorzystne zdarzenia kliniczne netto złożone niedokrwienie lub poważne krwawienie Pacjentów podzielono na 3 porównywalne liczebnie grupy ze względu na czas jaki upłynął od przyjęcia do szpitala do rewaskularyzacji Mediana czasu jaki upłynął do wykonania PCI w grupie wszystkich pacjentów wynosiła 19 5 h Dla grup Trzydziestodniowy follow up był dostępny dla 7 627 98 pacjentów Pomiędzy osobami których poddano PCI przed upływem 8 h a chorymi których czas od przyjęcia do szpitala do wykonania procedury wynosił 8 24 h nie zaobserwowano istotnych różnic we wskaźniku śmiertelności złożonych punktach końcowych czy występowaniu zawału serca Z kolei pacjenci u których PCI przeprowadzono 24 h od przyjęcia wskaźnik śmiertelności był wyższy częściej doznawali zawału serca częściej występowały u nich złożone niedokrwienia niekorzystne zdarzenia kliniczne W rocznym follow up utrzymała się większa częstość zawału serca i wyższa śmiertelność Wskaźnik poważnych krwawień niezwiązanych z CABG był najniższy w grupie pacjentów poddanych PCI w ciągu 8 24 h po przyjęciu ale różnice między tą grupą a pozostałymi nie były istotne statystycznie Nie odnotowano również różnic w końcowym przepływie w skali TIMI w zależności od czasu wykonania procedury Zaobserwowano jednak rzadszą konieczność przeprowadzania nieplanowanej rewaskularyzacji u pacjentów z PCI wykonanym 24 h Zjawisko to było niezależne od liczby zmienionych chorobowo naczyń Dla każdej z trzech grup charakteryzowanych przez czas do wykonania PCI nie było istotnych statystycznie różnic w 30 dniowej śmiertelności zawale serca nieplanowanej rewaskularyzacji lub złożonych niedokrwieniach dla żadnej z trzech randomizowanych grup stosujących różne leczenie przeciwzakrzepowe p 0 05 dla każdego z przedziałów Jednak wskaźnik poważnych krwawień niespowodowanych CABG był niższy u pacjentów stosujących biwalirudynę w porównaniu z grupą pacjentów leczonych inhibitorem glikoproteiny IIb IIIa niezależnie od czasu do wykonania PCI Opóźnienie PCI do 24 h od wystąpienia objawów klinicznych było związane ze znaczącym wzrostem 30 dniowej śmiertelności lub zawału serca zarówno w grupie o umiarkowanym jak i wysokim ryzyku w skali TIMI Risk Score U pacjentów z wysokim ryzykiem u których PCI wykonano po 24 h odnotowano blisko 2 krotny wzrost 30 dniowej śmiertelności w porównaniu z grupami u których wcześniej wdrożono procedurę Związek między opóźnieniem PCI do 24 h i ryzykiem zgonu pacjenta w rocznym follow up utrzymał się na podobnym poziomie niezależnie od wyjściowego ryzyka TIMI
    http://www.ptkardio.pl/Znaczenie_czasu_oczekiwania_na_PCI_u_pacjentow_z_ostrym_zespolem_wiencowym_bez_uniesienia_ST_analiza_badania_ACUITY-837 (2012-09-05)

  • Stężenie D-dimeru może ułatwić przewidywanie epizodów zakrzepowo-zatorowych i sercowo-naczyniowych u pacjentów z migotaniem przedsionków w czasie podwójnej terapii przeciwzakrzepowej
    naczyniowe obejmujące epizody zakrzepowo zatorowe krwotok mózgowy zawał serca MI myocardial infarction zgony z przyczyn sercowo naczyniowych Poważne krwawienia zdefiniowano jako krwawienie z przewodu pokarmowego wymagające przetoczenia krwi oraz krwotok wewnątrzczaszkowy włączając krwotok mózgowy i krwiak podtwardówkowy U 44 chorych 16 stwierdzono nadciśnienie tętnicze u 37 14 chorobę wieńcową u 32 12 wadę zastawkową u 17 6 3 kardiomiopatię przerostową a 10 3 7 kardiomiopatię rozstrzeniową Średni wiek pacjentów wyniósł 74 9 lat 47 miało 75 lat u 23 zanotowano cukrzycę typu 2 u 12 udar w wywiadzie W chwili włączenia średni INR wyniósł 1 93 0 53 1 2 6 9 mediana 1 82 U 32 chorych 12 uzyskano mniej optymalny INR 3 0 terapeutyczny INR udało się utrzymać u 230 86 pacjentów Analiza regresji liniowej nie wykazała istotnego związku między stężeniem D dimeru a INR p 0 17 φ 0 084 w korelacji rang Spearmana podobnie jak w poprzednich badaniach W chwili zakończenia follow up INR wyniósł 1 94 0 60 1 0 7 0 mediana 1 86 a terapeutyczny INR uzyskano u 82 chorych U 105 osób wykonano dodatkowe pomiary D dimeru i INR w celu sprawdzenia ich powtarzalności Zaobserwowano istotną korelację między dwoma pomiarami D dimerów p W czasie follow up trwającego 756 221 dni 1 1091 mediana 740 4 pacjentów przestało przyjmować warfarynę z 6 utracono kontakt po roku Tych 10 pacjentów zostało włączonych także do ostatecznej analizy Wystąpiło 10 epizodów zakrzepowo zatorowych 1 8 rok 8 udarów 1 TIA 1 epizod zatorowości obwodowej oraz 27 zdarzeń sercowo naczyniowych 4 8 rok 10 zatorowości 9 zgonów z powodu niewydolności serca 3 nagłe zgony 2 MI i 3 krwawienia mózgowe Wystąpiło 9 1 6 rok poważnych krwawień 3 krwotoki mózgowe 1 krwiak podtwardówkowy i 5 krwawień z przewodu pokarmowego wymagających transfuzji W tym badaniu górny kwartyl stężenia D dimeru wyniósł 0 48 µg ml Optymalny punkt odcięcia wyznaczono jako wartość około 0 5 µg ml do wykrywania epizodów sercowo naczyniowych i zakrzepowo zatorowych W poprzednich badaniach punkt odcięcia dla wykluczenia zatorowości płucnej i dyssekcji aorty najczęściej znajdował się w przedziale 0 5 1 0 µg ml Chorzy z wysokim stężeniem D dimeru istotnie statystycznie częściej mieli zastoinową niewydolność serca udar w wywiadzie i częściej w tej grupie występowali pacjenci 75 roku życia Analiza jednoczynnikowa pokazała że zastoinowa niewydolność serca wiek 75 lat oraz udar w wywiadzie były istotnymi wskaźnikami wysokiego stężenia D dimeru Analiza wieloczynnikowa zawierająca te 3 parametry i wartość INR pokazała że te 3 parametry były niezależnymi czynnikami wystąpienia wysokiego stężenia D dimeru Za pomocą analizy Kaplana Meiera autorzy udowodnili że podwyższone stężenie D dimeru jest istotnym czynnikiem ryzyka wystąpienia późniejszych epizodów zakrzepowo zatorowych W odniesieniu do wartości INR 5 z 8 zdarzeń zakrzepowo zatorowych wystąpiło gdy INR był 2 0 Analiza jednoczynnikowa pokazała że wysokie stężenia D dimeru także po dopasowaniu podstawowych wartości INR p W grupie pacjentów ze stężeniem D dimeru 0 5 µg ml zaobserwowano 18 złożonych zdarzeń sercowo naczyniowych w porównaniu z 9 które wystąpiły w grupie chorych z niskim
    http://www.ptkardio.pl/Stezenie_D_dimeru_moze_ulatwic_przewidywanie_epizodow_zakrzepowo_zatorowych_i_sercowo_naczyniowych_u_pacjentow_z_migotaniem_przedsionkow_w_czasie_podwojnej_terapii_przeciwzakrzepowej-836 (2012-09-05)

  • Pacjent z krytyczną bezobjawową stenozą aortalną: czekać czy operować?
    lub duża niedomykalność aortalna istotna dysfunkcja zastawki mitralnej a także pacjentów w wieku powyżej 85 roku życia lub ze współistniejącymi ciężkimi schorzeniami Ponieważ współistniejąca z AS choroba wieńcowa poważnie obciąża rokowanie a jednoczesne wykonanie poza wymianą zastawki zabiegu pomostowania aortalno wieńcowego CABG poważnie zwiększa ryzyko zabiegu do badania nie włączano pacjentów z chorobą wieńcową w wywiadzie oraz osób u których w ECHO stwierdzano odcinkowe zaburzenia kurczliwości mięśnia lewej komory Ostatecznie jednak do badania zakwalifikowano 6 pacjentów u których w przedoperacyjnym badaniu koronarograficznym stwierdzono istotne zwężenia w naczyniach wieńcowych O rodzaju strategii operacja v leczenie zachowawcze decydował lekarz prowadzący Przedstawiał on pacjentowi z krytyczną bezobjawową AS korzyści i ryzyko związane z każdym z tych dwóch sposobów postępowania Przy podejmowaniu decyzji najważniejszy był wybór pacjenta Dla 95 pacjentów wybrano postępowanie zachowawcze a dla 102 operację którą przeprowadzono w ciągu do 3 miesięcy od wykonania ECHO Pacjenci z grupy pierwotnie leczonej zachowawczo byli odpowiednio edukowani aby jak najwcześniej zgłosili wystąpienie objawów związanych z AS Nie byli oni poddani farmakoterapii gdyż z wyjątkiem leczenia hipotensyjnego w przypadku pacjentów ze współistniejącym nadciśnieniem tętniczym brak farmakologicznej metody leczenia AS Pacjenci z grupy pierwotnie nieleczonej operacyjnie byli kwalifikowani do leczenia operacyjnego natychmiast po wystąpieniu objawów Badanie echokardiograficzne wykonywano przy przyjęciu do szpitala i raz w roku w czasie okresu obserwacyjnego Na podstawie wyników ECHO AS dzielono na stenozę w przebiegu choroby reumatycznej degeneracji zastawki związanej z wiekiem i stenozę zastawki dwupłatkowej Kalcyfikację zastawki dzielono na łagodną umiarkowaną i ciężką zależnie od ilości zwapnień i obszaru zastawki który uległ zmianom 1 płatek wszystkie płatki W ocenie pooperacyjnej monitorowano zmiany masy lewej komory i LVEF za pooperacyjną dysfunkcję lewej komory uważano sytuację w której LVEF po operacji była niższa od 40 W grupie osób poddanych wczesnej wymianie zastawki protezę mechaniczną wszczepiono 57 chorym a biologiczną 45 pacjentom U 6 chorych wykonano jednoczesny zabieg CABG W grupie chorych początkowo zakwalifikowanych do leczenia zachowawczego ostatecznie w okresie obserwacyjnym wykonano 1 operację metodą Rossa 33 wszczepienia zastawki mechanicznej i 12 wszczepień zastawki biologicznej u 3 osób konieczne było jednoczesne wykonanie CABG Wszyscy pacjenci byli regularnie kontrolowani przez lekarza prowadzącego w odstępach 3 6 miesięcznych szczególną uwagę zwracano na pojawienie się objawów AS Okres obserwacyjny trwał do czerwca 2009 roku Śmiertelność pooperacyjna była definiowana jako zgon w czasie do 30 dni od zabiegu Zgony dzielono na sercowe i niesercowe Za główny punkt końcowy uznano złożony punkt na który składały się śmiertelność pooperacyjna i zgony sercowe w okresie obserwacyjnym W ocenianej grupie 197 osób było 99 mężczyzn i 98 kobiet w wieku 63 12 lat Przyczyną stenozy w 39 przypadków były zmiany degeneracyjne związane z wiekiem w 49 zastawka dwupłatkowa i w 12 choroba reumatyczna W grupie chorych poddanych wczesnej wymianie zastawki nie zanotowano zgonów pooperacyjnych Okres obserwacyjny wyniósł średnio 1265 dni w grupie poddanej wczesnej operacji i 1769 dni w grupie pierwotnie zakwalifikowanej do leczenia zachowawczego W grupie wcześnie leczonej operacyjnie nie stwierdzono zgonów sercowych były 3 zgony niesercowe a w grupie pierwotnie zachowawczej było 18 zgonów sercowych i 10 niesercowych Oszacowane przeżycie
    http://www.ptkardio.pl/Pacjent_z_krytyczna_bezobjawowa_stenoza_aortalna_czekac_czy_operowac_-832 (2012-09-05)

  • Dwupłatkowa zastawka aortalna a tętniaki wewnątrzczaszkowe
    nerwowego Autorzy pracy przebadali pacjentów z BAV przyjętych między 1 stycznia 2003 a 1 stycznia 2008 roku na Oddział Chirurgii Klatki Piersiowej szpitala Cedars Sinai Center w Los Angeles w Stanach Zjednoczonych Z grupy tej wyłoniono osoby w wieku 21 70 lat które poddano badaniu przesiewowemu w kierunku obecności tętniaków wewnątrzczaszkowych Do badania nie włączono osób w złym stanie ogólnym i z wywiadem tętniaka wewnątrzczaszkowego Na udział w badaniu nie wyraziło zgody 36 osób z zakwalifikowanej grupy Ostatecznie badaniu przesiewowemu poddano 61 osób z BAV 20 kobiet i 41 mężczyzn w średnim wieku 49 1 roku 29 70 lat SD 10 3 Żadna z badanych osób nie miała zespołu Marfana Ehlers Danlos czy Loeys Dietz U 2 pacjentów współistniała koarktacja aorty U 59 osób wykonano badanie MRI a u 2 CT Grupę kontrolną stanowili kolejni chorzy kierowani na badanie obrazowe mózgu z powodu podejrzenia udaru lub guza mózgu 291 osób Obecność tętniaka wewnątrzczaszkowego stwierdzono u 6 z 61 osób z grupy BAV 9 8 95 CI 2 4 17 3 W grupie kontrolnej były to 3 na 291 osób 1 1 95 CI 0 2 2 p 0 0012 Z 6 pacjentów z BAV 4 miało tętniaki o wymiarach 2 4 mm a 2 miało tętniaki 6 mm U jednego z nich wykonano zabieg zaklipsowania tętniaka drugi nie wyraził na to zgody U wszystkich tych chorych wykonano badanie kontrolne po upływie 1 i 3 lat Żaden z tętniaków się nie powiększył i u żadnego z chorych nie utworzył się nowy tętniak Ponadto u 3 innych pacjentów z BAV po wcześniejszym zabiegu zaklipsowania tętniaka wewnątrzczaszkowego wykonano badania kontrolne pod kątem rozwoju nowych tętniaków w okresie 2 5 lat po zabiegu U żadnej z tych osób nie powstał nowy tętniak wewnątrzczaszkowy Zatem w prezentowanym badaniu 10 chorych z BAV miało tętniaki wewnątrzczaszkowe
    http://www.ptkardio.pl/Dwuplatkowa_zastawka_aortalna_a_tetniaki_wewnatrzczaszkowe-821 (2012-09-05)

  • Stężenie glukozy we krwi a ryzyko pokontrastowego uszkodzenia nerek związanego z badaniem angiograficznym
    rozpoznanej cukrzycy ustalenie związku między podwyższonym stężeniem glukozy we krwi przed zabiegiem a późniejszym CI AKI miałoby bardzo duże znaczenie kliniczne Przede wszystkim chodzi o zidentyfikowanie wcześniej nieznanej grupy wysokiego ryzyka u której istniałaby możliwość wdrożenia profilaktyki CI AKI oraz o podkreślenie potencjalnego celu dla interwencji w celu zapobiegania CI AKI W badaniu wykorzystano dane pochodzące z 40 szpitali w Stanach Zjednoczonych Dotyczyły one pomiarów stężenia glukozy we krwi oraz ocenę funkcji nerek u osób z AMI Analizę przeprowadzono na podstawie danych pacjentów którzy byli hospitalizowani w okresie od 1 stycznia 2000 do 31 grudnia 2005 roku Do grupy badanej włączono 6358 pacjentów przyjętych z powodu pierwszego AMI którzy zostali poddani koronarografii Pozostałe kryteria dotyczyły kompletu badań przed i pozabiegowych stężenie glukozy we krwi zmierzone przy przyjęciu przynajmniej 1 udokumentowana nieprawidłowa wartość troponiny lub CK MB przynajmniej jednokrotnie zmierzone stężenie kreatyniny przed zabiegiem i po jego zakończeniu Oceniane stężenie glukozy sprzed zabiegu pochodziło z pobrania wykonanego w czasie jak najbliższym zabiegowi Pacjenci byli diagnozowani jako chorzy na cukrzycę jeśli w ich dokumentacji istniało odpowiednie oznaczenie w kodzie ICD 9 lub przyjmowali leki hipoglikemizujące doustne insulina Wystąpienie CI AKI zostało zdefiniowane jako bezwzględny wzrost stężenia kreatyniny w surowicy o 0 3 mg dl lub względny wzrost o 50 w ciągu 48 godzin po zabiegu Jeśli pacjent został poddany więcej niż 1 koronarografii w badaniu analizowano pierwszą z nich Pacjentów podzielono na 5 grup w zależności po wyjściowego stężenia glukozy we krwi Hiperglikemię przed zabiegiem 140 mg dl obserwowano u 42 pacjentów a spośród osób z podwyższonym stężeniem glukozy we krwi przed procedurą 48 nie miało stwierdzonej cukrzycy Mediana czasu jaki upłynął od pobrania próbki krwi do zabiegu wynosiła 8 3 h przedział międzykwartylowy 5 3 16 3 h Cukrzycę zdiagnozowano u 30 1 929 pacjentów U 823 13 osób rozwinęło się CI AKI po angiografii Średnie stężenie kreatyniny u nich wzrosło od 1 73 1 5 mg dl poziomu wyjściowego do 2 54 1 8 mg dl podczas gdy u pacjentów bez CI AKI nie obserwowano znaczących zmian z poziomu 1 16 0 8 mg dl do 1 14 0 7 mg dl Mediana liczby pomiarów stężenia kreatyniny po zabiegu angiografii wynosiła 1 dla pacjentów z grupy ze stężeniem glukozy W porównaniu z pacjentami u których obserwowano niższe stężenie glukozy przed zabiegiem większość spośród pacjentów z wyższym stężeniem glukozy stanowiły kobiety pacjenci z niewydolnością serca i cukrzycy Pacjenci z hiperglikemią mieli podczas przyjęcia charakteryzowali się niższym GFR wyższym stężeniem troponiny i niższym hematokrytem częściej byli leczeni diuretykami inhibitorami ACE antagonistami receptora angiotensyny doustnymi lekami hipoglikemizującymi i insuliną Okołozabiegowy wlew z wodorowęglanu sodu PCI oraz pomostowanie aortalno wieńcowe częściej przeprowadzano u osób z wyższymi stężeniami glukozy Nieskorygowana analiza wykazała że wyższe stężenia glukozy we krwi u pacjentów przed procedurą były ściśle związane z wyższymi stopniami CI AKI Jednak charakter samego zjawiska związku między stężeniem glukozy a CI AKI były znacząco różne u chorych na cukrzycę i bez rozpoznanej cukrzycy interakcja stężenie glukozy x cukrzyca p Po skorygowaniu analizy pod względem czynników rozpraszających
    http://www.ptkardio.pl/Stezenie_glukozy_we_krwi_a_ryzyko_pokontrastowego_uszkodzenia_nerek_zwiazanego_z_badaniem_angiograficznym-820 (2012-09-05)

  • Czy spożycie alkoholu zmniejsza śmiertelność u pacjentów z rozpoznaną chorobą sercowo-naczyniową: metaanaliza
    wywołanych zarówno przez przyczyny sercowo naczyniowe jak i spowodowane innymi czynnikami u osób z historią występowania CVD Dane zbierano do października 2009 roku za pomocą baz PubMed i EMBASE w których zidentyfikowano 54 publikacje Spośród tych 54 tytułów wyselekcjonowano 8 dotyczących pacjentów z historią CVD Wszystkie wybrane badania były prospektywne z czego 3 pierwotnie zaprojektowano w celu zbadania konkretnej terapii u pacjentów z CVD W odniesieniu do spożycia alkoholu wszystkie badania miały charakter obserwacyjny W 6 badaniach oddzielnie oceniano wyniki dla śmiertelności ogólnej i sercowo naczyniowej w jednym analizowano wyłącznie śmiertelność ogólną a w kolejnym jedynie śmiertelność sercowo naczyniową Wykonano 2 metaanalizy jedna uwzględniała zsumowane dane z 7 badań opisujących zagrożenie zgonem sercowo naczyniowym druga uwzględniała zsumowane dane z 7 badań opisujących śmiertelność ogólną Badania odnoszące się do zagrożenia śmiertelnością sercowo naczyniową obejmowały 12 819 pacjentów z wywiadem CVD Ogólnie badaną zależność można opisać jako krzywą w kształcie litery J wykazującą wpływ ochronny alkoholu średnio 22 który był maksymalny dla spożycia 5 10 g dzień i wykazywał istotne znaczenie aż do 26 g dzień Trzy uwzględnione badania zawierały wyniki tylko dla mężczyzn pozostałe 4 zarówno dla mężczyzn jak i dla kobiet jednak dalsza analiza nie wykazała znaczącej różnicy między tymi dwiema grupami badań p 0 90 Połączona analiza danych z 3 badań w których z grupy odniesienia wykluczono osoby pijące w przeszłości potwierdziły ochronny wpływ spożywania umiarkowanych ilości alkoholu w stosunku do śmiertelności CVD Druga część analizy dotyczy wpływu spożywania alkoholu u osób z wywiadem CVD na śmiertelność ogólną Zebrane dane dotyczyły 16 398 pacjentów Maksymalny wpływ ochronny wynosił 18 w modelu ustalonym i 20 w modelu losowym dla dawek alkoholu na poziomie 5 10 g dzień Również tutaj niektóre badania obejmowały tylko mężczyzn jednak nie miało to istotnego wpływu na ostateczny rezultat p 0 47 Zbliżone wyniki uzyskano skupiając się wyłącznie na pacjentach z przebytym ostrym zawałem serca potwierdzały one kształt krzywej zbliżony do litery J oraz 24 procentową maksymalną redukcję ryzyka zgonu przy spożyciu alkoholu w dawce 8 g dzień z wpływem ochronnym utrzymującym się aż do spożycia 24 g dzień Dzięki tej podwójnej metaanalizie po raz pierwszy wykazano że alkohol spożywany w rozsądnych ilościach wykazuje działanie ochronne nie tylko wśród osób zdrowych ale także u pacjentów z udokumentowaną chorobą sercowo naczyniową Spożywanie alkoholu w małych i umiarkowanych ilościach 5 15 g dzień wyraźnie wiąże się z redukcją zarówno śmiertelności ogólnej jak i sercowo naczyniowej u osób z wywiadem CVD Ten korzystny wpływ alkoholu pozostaje istotny aż do dawki 25 g dzień Potwierdzono również że graficznie zależność między spożyciem alkoholu a śmiertelnością całkowitą ma kształt krzywej J co wykazano we wcześniejszych badaniach przeprowadzonych wśród osób zdrowych Kształt krzywej można wytłumaczyć faktem że ostateczny efekt jest kombinacją zależnych od dawki efektów korzystnych i niekorzystnych takich jak wzrost ryzyka występowania pewnych typów nowotworów marskości wątroby czy zgonu w wyniku wypadku Biorąc pod uwagę wyłącznie dane z 6 badań opisujących zarówno śmiertelność ogólną jak i CVD otrzymano dwie zbliżone do siebie krzywe Ponieważ główną przyczyną zgonów u pacjentów z wywiadem występowania
    http://www.ptkardio.pl/Czy_spozycie_alkoholu_zmniejsza_smiertelnosc_u_pacjentow_z_rozpoznana_choroba_sercowo_naczyniowa_metaanaliza-819 (2012-09-05)

  • U pacjentów z utrwalonym migotaniem przedsionków dopuszczalna jest mniej rygorystyczna kontrola częstotliwości rytmu komór
    utrwalonym AF model rygorystycznej kontroli częstotliwości rytmu komór spoczynkowa średnia HR poniżej 80 min i średnia HR poniżej 110 min w trakcie umiarkowanego wysiłku oraz model nierygorystycznej kontroli częstotliwości rytmu komór spoczynkowa średnia HR poniżej 110 min bez oceny w trakcie wysiłku Badanie przeprowadzono w 33 ośrodkach w Holandii Rekrutacja trwała w latach 2005 2007 Czas obserwacji wynosił około 3 lat Do badania włączono 614 pacjentów 311 do grupy nierygorystycznej kontroli HR 303 do grupy rygorystycznej kontroli HR Kryteria włączenia do badania spełniali pacjenci z utrwalonym AF ze średnią HR przekraczającą 80 min w wieku nie przekraczającym 80 lat stosujący leczenie doustnym antykoagulantem lub kwasem acetylosalicylowym u osób bez czynników ryzyka powikłań zatorowo zakrzepowych Średni wiek wynosił 68 lat Mężczyźni stanowili 65 populacji badania Grupy badane były podobne z wyjątkiem częstszego występowania choroby wieńcowej 21 5 v 14 5 częstszego stosowania statyn oraz nieco wyższego ciśnienia tętniczego w grupie nierygorystycznej kontroli HR Hospitalizację z powodu niewydolności serca HF heart failure przebyło uprzednio około 10 pacjentów Frakcja wyrzutowa lewej komory LVEF left ventricular ejection fraction wynosiła średnio 52 Obniżoną LVEF Wizyty kontrolne odbywały się co 2 tygodnie do czasu osiągnięcia docelowego HR a następnie co 1 rok Spoczynkową HR oceniano za pomocą 12 odprowadzeniowego elektrokardiogramu po 2 3 minutach odpoczynku w pozycji leżącej natomiast HR podczas wysiłku w grupie rygorystycznej kontroli HR oceniano na cykloergometrze Pierwotny złożony punkt końcowy stanowiły zgon z przyczyn sercowo naczyniowych hospitalizacja z powodu niewydolności serca udaru mózgu zatorowości obwodowej dużego krwawienia i zdarzeń związanych z arytmią utrata przytomności utrwalony częstoskurcz komorowy zatrzymanie krążenia zagrażające życiu efekty uboczne leków dromotropowo ujemnych wszczepienie stymulatora serca z powodu bradykardii wszczepienie kardiowertera defibrylatora z powodu utrwalonego częstoskurczu komorowego Wtórny punkt końcowy uwzględniał składniki pierwotnego punktu końcowego zgon z jakiejkolwiek przyczyny objawy kliniczne i ocenę czynnościową Niewydolność serca definiowano jako hospitalizację z powodu HF wymagającą rozpoczęcia lub zwiększenia dawki diuretyków Udar mózgu definiowano jako nagłe wystąpienie ogniskowego ubytku neurologicznego związane z zamknięciem dużej tętnicy mózgowej udokumentowanym w badaniu obrazowym Duże krwawienie definiowano jako objawowe krwawienie krwawienie powodujące spadek hemoglobiny o co najmniej 20 g l lub wymagające przetoczenia co najmniej 2 jednostek krwi W grupach nierygorystycznej i rygorystycznej kontroli HR stosowano odpowiednio beta adrenolityki w monoterapii u 42 4 v 20 1 pacjentów p Łączna liczba wizyt niezbędna do uzyskania pożądanej częstotliwości rytmu komór była znacznie wyższa w grupie rygorystycznej kontroli HR 684 v 75 p Pierwotny punkt końcowy osiągnęło 81 pacjentów 38 w grupie nierygorystycznej kontroli HR i 43 w grupie rygorystycznej kontroli HR Trzyletnie skumulowane ryzyko wystąpienia pierwotnego punktu końcowego było o 2 niższe w grupie nierygorystycznej kontroli częstotliwości rytmu komór 12 9 v 14 9 p Wśród 241 pacjentów dużego ryzyka ocenionych na 2 lub więcej punktów w skali CHADS pierwotny punkt końcowy wystąpił u 17 ze 133 w grupie nierygorystycznej kontroli HR oraz u 25 ze 108 pacjentów w grupie rygorystycznej kontroli HR p dla braku niższości Objawy związane z AF stwierdzano u 45 6 pacjentów grupy nierygorystycznej kontroli HR i u 46 0 pacjentów z grupy
    http://www.ptkardio.pl/U_pacjentow_z_utrwalonym_migotaniem_przedsionkow_dopuszczalna_jest_mniej_rygorystyczna_kontrola_czestotliwosci_rytmu_komor-814 (2012-09-05)